De woorden die je nog zoekt

Over dat gevoel dat je iets te vertellen hebt, maar de zinnen nog niet kunt vinden. En waarom dat geen probleem is.

Je kent het gevoel vast wel. Je hebt iets te vertellen, over je werk, je merk, jezelf, maar zodra je achter je scherm kruipt, verdwijnt het. De zin die in je hoofd zo helder klonk, staat er op papier ineens houterig. Je schrapt, begint opnieuw, schrapt weer. En na een half uur staat er nog steeds niets waar je blij van wordt.

Ik denk vaak dat we dat gevoel verwarren met een gebrek aan woorden. Alsof het probleem is dat je ze niet kunt vinden. Maar meestal is het net andersom: je hebt te veel te zeggen, en geen van de zinnen voelt groot genoeg voor wat je bedoelt.

Dat is niet iets wat je oplost door harder na te denken. Het is iets wat je oplost door het gewoon op te schrijven. Rommelig, half af, zonder dat het meteen klopt. Pas als het er staat, kun je zien wat je eigenlijk bedoelde. Schrijven is zelden het opschrijven van een gedachte. Het is het vinden van een gedachte, terwijl je aan het schrijven bent.

Dat is ook precies waar ik om de hoek kom kijken. Niet om voor jou te verzinnen wat je wilt zeggen, maar om te luisteren naar wat er al is, in een gesprek, een spraakbericht, een half afgemaakte zin, en dat om te smelten tot iets dat klopt. Jij hebt het verhaal al. Vaak weet je het alleen nog niet.

Tot de volgende brief,
J